این نکاتی را که راجع به خانه داری می نویسم تجربه های شخصی من هستند. خیلی هم مهم هستند. وبلاگ خانم شین را می خواندم که نوشته بودند یکی از دوستانشان به ایشان راه باز کردن در قوطی های شیشه ای مربا و ترشی

مرد خسته از کار به خانه آمد!. کوله بارش پر بود از غم ها و مشکلات. نگاهش رمق نداشت. اما با همه وجود سعی کرد لب هایش را به خنده از هم باز کند!. چشم هایش را بست و دوباره باز کرد. مرد دوست داشت لبخند را ب

همه دنبال یه چیزی می گردند که آرامشان کند! انگار همه یک جورایی دل تنگ و خسته اند! با اینکه در این خانه جدید همسایه ها کاری به کار هم ندارند، باز هم این باعث نشد که حالم بهتر شود!. منظورم نوع بد قضیه

توی این مدت وضع معیشت مردم خیلی سخت شده. تقریبا بی شباهت به دوران جنگ هم نیست.اما آن دوران مردم خیلی با هم همدلی می کردن. فقط گرونی مردم رو آزار می داد.اما الان این تنها گرونی نیست که درد هر شبه مردم

حیاط خانه پدری ام، برایم پر از خاطره های بی نظیر است. انگار با هر سختی و غمیدلم می خواهد که برگردم به آن حیاط و باز زیر درخت های پر از میوه اش آرام بگیرم.آلبالو، گردو، آلو ، زردآلو، انجیر، به،شاه توت

یه زمانی بود که هرجا می خواستی بری، کافی بود فقط بری لباس بپوشی و بری خونه کسی که دوست داشتی.مطمئن بودی که صاحبخونه هیچ وقت بدش نمی یاد. اما الان خیلی عوض شده!. کافیه حتی خونه نزدیک ترین افراد بی دعوت

امروز کمی دلم گرفته بود! شاید از دیدن بعضی چیزها بعضی ها اصلا خم به ابرو نیاورند،ولی من اگر کسی به معشوقم چیزی بگوید به شدت ناراحت می شوم!!. مگر می شود عاشق کسی باشی و دل و جانت برایش بتپد،ولی بگویی