همیشه نیستیم...

یک مستند بود راجع به خراب شدن بناهای تاریخی....

اینکه بنا و گچکار و کلا کسانی این حرفه ها را بلد بودند، فوت کردند و دیگر کسی این هنر های قدیمی را بلد نیست...

با خودم می گویم، چه حیف...

چه قدر بد که آنها هنرشان را به رایگان یاد ندادند...شاید غرور..شاید ترس از اینکه دست زیاد شود و دیگر کسی سراغشان نیاید...

این ترسها شاید منطقی بوده، برایشان....اما چه قدر بد که گمان

می کردند، حالا حالا ها زنده اند...

اگر سالها و شاید قرن های بعد را میدیدند، که حرفه ای که این قدر عاشقانه برایش زحمت میکشیدند....به دست فراموشی سپرده

میشود...اینگونه خسیس نبودند در آموزش هنرشان....

کاش ادم های هنرمند....در هر هنری، چند نفر شاگرد، درست پیدا کنند و بیاموزند از جان و دل...با تمام ریزه کاری ها و فوت و فن ها...

یادگاری است که در این گنبد دوار بماند....