دلا چو غنچه نباش

وقتی انسان هایی را می بینم، که علیرغم مشکلات مالی زیاد، مدیریت خرج و مخارج را نمی کنند، خیلی تعجب می کنم.

گاهی به رسم ادب، پای درد و دل خیلی ها می نشینم.

می گویند نداریم، سخت است و خیلی در رفتارشان فشار را حس

می کنم. آن وقت بر حسب لطف خدا می بینم که به آنها پولی رسیده است و آن وقت همان آدم دست و دلباز است و از یاد می برد که پول رسیده را نباید این قدر بدون فکر خرج کرد و فقط برای خودنمایی! حاضر است جور دیگری وانمود کند.

خیلی برایم عجیب است، تظاهر کردن.

خرج های نامتعارف...

از خرج های ضروری زدن و خرید های احساسی و بی فایده...

فقط به خاطر اینکه مردم چه فکری راجع به تو می کنند!!

جراحی های زیبایی...

داریم به کجا می رویم؟

مگر آمده ایم تا برای تأیید نگاه دیگران زندگی کنیم؟

مگر تأیید آنها و رضایت آنها هدف زندگی ماست؟

اینقدر حقیر هستیم که بنده نگاه آنهاییم؟

ما انسان هستیم...بنده خدای مهربان...

و باید بدانیم که خداوند به ما عقل عطا کرده که همیشه بر رفتار و کردار خودمان مدیریت داشته باشیم.

خیلی چیزها را واقعا فقط باید ببینی و سکوت کنی....

چرا که حرف تو را نخواهد فهمید و درک عده ای فقط در یک سطح است.

هر طور که به نظر خودت راحتی و با عقل دینی ات به نظرت خدا راضی است زندگی کن...

رها کنیم هر چه می گویند.